Simon. Een simpele naam. Hoor je wel vaker. Wat er bijzonder is aan deze? Hij klinkt op zijn debuut-ep alsof het zijn vijfde is. Wellicht door zijn conservatoriumachtergrond, hoe dan ook; een goed begin. Vijf liedjes waarin zijn doel: toegankelijke rock en melodieuze pop met een scherp randje, in ieder geval goed in beeld komt.

Het tweede deel van de typering van zijn muziek komt direct naar voren in opener ‘Superstitious’, wat veel weg heeft van bands als Coldplay en Travis. Een vrolijk ogende melodie gaat in deze gecombineerd met een bijtende, verwijtende tekst. Simon, van oorsprong Duits maar woonachtig in Amsterdam, draait er niet omheen.

Dat doet hij evenmin in ‘Today’, waar hij al wat meer richting rock pendelt. Een kalm begin gaat al vlot over in een stuwend liedje à la Snow Patrol, waarvan de tekst voor een mogelijk publiek goed meezingbaar zal zijn. Aangevuld met een gladde videoclip en dito mediaoffensief, zou Simon hiermee ongetwijfeld binnen de kortste keren optreden in tenten naast VanVelzen, Krezip en dergelijke. Enkel de aanstekelijkheid is vergelijkbaar overigens.

De “Snow Patrol-gitaren” komen terug in ‘All That Is Left’, waarmee Simon wederom bewijst goede teksten te schrijven. Al snel is de cd-speler aanbeland bij alweer het vierde liedje op de ep. Een lief vragend liefdesliedje wat heerlijk weg kabbelt en de gedachten van de luisteraars voor even meesleept door eigen ervaringen en gevoelens.

Sluit de ep dan ook rustig af? Welnee; ‘I Guess I’m Happy’ mag dan zo beginnen, het bouwt zich langzaam uit tot een snerpend rocknummer waarmee Simon de deur van de ep stevig dichtsmijt, maar de weg naar een echt debuutalbum wijd open zet.

aantal tracks: 5
speelduur: 19:26 minuten

Op MySpace kun je de eerste vier nummers van de ep beluisteren.