Van november 2005 t/m oktober 2008 was Matthijs van der Ven als vrijwilliger werkzaam bij 3VOOR12/Utrecht, in de functies: schrijver, filmer, editor, fotograaf, eindredacteur, chef eindredactie en chef nieuwsredactie.
De producties voor 3VOOR12/Utrecht kunt u vinden in dit deel van matthijsvanderven.nl
Via TMF Kweekvijver en de TMF Awards naar Noorderslag en Lowlands; het lukte The Girls. En dat allemaal zonder album. ‘We Make Love, Not Songs’ komt pas tijdens het festival in Biddinghuizen uit. Zanger Robin Kemper vertelt over ambities, duistere metalrock en zijn voorliefde voor tongue-in-cheek.
The Girls. Het bandje dat vanuit Meppel naar Utrecht kwam om van daaruit Nederland te veroveren. De groep die via TMF Kweekvijver veel op de clipzender te zien was met een gelikte video, niet veel later bij diezelfde televisiezender een Award kon ophalen en mocht spelen op de uitreiking. The Girls is een band die zich al snel een commercieel jasje leek aan te meten. Of, beter gezegd, aan liet meten. Doorbreken via TMF was wel degelijk zeer gewenst, maar niet vooraf tot doel gesteld. Zanger Robin Kemper: “Als je muziek door veel mensen gehoord wordt, is dat alleen maar mooi.”
De band rondom Kemper is nu een kleine drie jaar bezig, maar de ster is sinds het najaar van 2007 pas echt gaan rijzen. Na Kweekvijver, de TMF-Award en een optreden op Noorderslag volgen deze zomer een optreden op Lowlands en debuutalbum ‘We Make Love, Not Songs’, opgenomen door J.B. Meijers en uitgebracht door PIAS. Over Kweekvijver zegt de zanger: “Ik kan het iedereen aanraden.” Het succes in Kweekvijver was opmerkelijk, aangezien het gros van de deelnemers daar bestaat uit zangeressen en RnB-artiesten: “Het is voor ons geen vieze commerciële ambitie om als bandje op televisie of radio te willen komen.”
Het begon echter allemaal op het platteland. Tussen alle donkere metalbands die de Apocalyps bezingen, vond Kemper het tijd voor een fatsoenlijke poprockband: “We houden heel erg van flauwe, over de top, tongue-in-cheek dingen. Dat moest ook terugkomen in onze muziek.” Daarom heet de band ook The Girls; een reactie op die hele cultuur van masculiene rock. “We zijn uiteraard hartstikke stoer, maar dat is de reden waarom ik heel fanatiek muziek ben gaan maken.”
Eigenlijk is de hele band een concept rondom de voorliefde voor dat tongue-in-cheek aspect. Dat is te horen aan de muziek op het debuutalbum – openingsnummer ‘Lover at War’ herbergt de tekst: ‘We’re seventeen, we have the looks and we have the dreams’ - en aan de manier waarop Kemper over de band praat. Hoewel het de luisteraar enige moeite zou kunnen kosten om door de eerste indruk van commercieel meisjesbandje heen te prikken, vallen de onderdelen vervolgens wel grotendeels op hun plaats.
Alle liedjes gaan over de liefde, maar, zoals Kemper benadrukt, dit is puur conceptueel gezien. “Het is in dat opzicht ook geen verlengstuk van onze persoonlijke ziel. Ik heb totaal geen moeite om ‘na na na’ of ‘I’m in love with you’ te zingen, maar we proberen het niet ver te zoeken. Het is een natuurlijk iets. Dat het totaalplaatje van bandnaam, act, liedjes en teksten klopt, vind ik belangrijker dan dat ik een bepaalde tekst heel goed vind.”
“We zijn niet vies van 3FM of TMF. Dat past ook perfect in ons idee van een bandje starten en gehoord willen worden.” Ook het imago van een meisjesband vindt de zanger geen probleem. De bandhyve wordt nauwkeurig onderhouden en de band houdt zelfs MSN-sessies (Kemper: “Dat heb ik zelf nog nooit gedaan”). “Ik heb het idee dat indie-rock de nieuwe pop is. Tien jaar geleden luisterden meisjes naar boybands, nu luistert mijn 14-jarige zusje naar bands als The Kooks en Razorlight.”
Meisjes zullen er ook genoeg aanwezig zijn op Lowlands, waar ze eindelijk de portemonnee kunnen trekken voor ‘We Make Love, Not Songs’. “We hebben niet echt gemikt op Lowlands”, vertelt Kemper over het uitstellen van de release van mei tot augustus. “Maar het komt natuurlijk prima uit zo.” The Girls speelt een half uur in de India-tent. De band staat als nieuwe act op de zondag geprogrammeerd. Dat wordt nog zwaar voor de zanger: “Normaal gesproken ben ik op de Lowlands-zondag echt niet meer in staat een liedje te spelen. Ik weet nog niet precies hoe ik het moet aanpakken. Als de hele band er al vanaf vrijdag is, kunnen we misschien een beetje op elkaar letten.”
(Foto: Frans van Arkel)
Ze hebben nu even vakantie, maar de afgelopen weken hadden de heren van C-Mon & Kypski het er maar druk mee. North Sea Jazz kwam eraan en daarvoor kwam een speciaal verzamelschijfje uit met daarop de jazz-achtige nummers van de band. Daarnaast werd ‘Make My Day’ in een nieuw - Wouter Hamel - jasje gestopt en stonden er enkele instores op het programma. 3VOOR12/Utrecht bezocht en filmde die aan de Oudegracht.
Dat 13.00 uur ’s middags op een zaterdag erg vroeg is, bleek niet uit de opkomst van het publiek, ook niet uit het verrassend energieke optreden, maar wel uit opmerkingen zoals die van toetsenist Jori Collignon: “Hebben jullie ook allemaal zo’n leuke zaterdagavond gehad?” Hoe dan ook, in de warme winkelruimte werden de katers vakkundig weggespeeld en de ijskraam buiten de Free Record Shop vaarde er wel bij.
De Utrechtse singer-songwriter Lukas Batteau heeft zijn eerste EP ‘All Dressed Up And Nowhere To Go’ af en heeft manier gezocht om dat gegeven op te laten vallen. Vandaar dat de zeven liedjes niet alleen te koop zijn op een schijfje in een normaal hoesje, maar ook op een USB-stick. Met daarop enkele kleine extra’s.
Het eerste wat veel luisteraars vandaag de dag met een nieuwe cd doen, is de nummers inladen in iTunes. Het hoesje verdwijnt daarna in de kast, cd-rek of in het uiterste geval in een doos achterop de zolder. Batteau en zijn management denken er iets op gevonden te hebben; ‘All Dressed Up And Nowhere To Go’ is vanaf vandaag ook te bestellen als USB-stick. Op het kleinood - waarvan slechts een gelimiteerd aantal van beschikbaar is - staan alle liedjes en nog wat meer. Zo is daar een digitaal EP-hoesje met alle songteksten, foto’s gemaakt door 3VOOR12/Utrecht-fotograaf Martijn Zuidweg en twee video’s van een optreden van Batteau in Duitsland.
‘All Dressed Up And Nowhere To Go’ werd eerder dit jaar opgenomen in The Green Motel van Maarten Besseling, voordat Batteau naar de Verenigde Staten vertrok voor een minitour. Hoewel de EP pas 31 augustus in dB’s wordt gepresenteerd, is zowel het ‘normale’ schijfje als de USB-stick nu al verkrijgbaar via zijn MySpace.
De afgelopen tijd konden – beginnende – bands hun demo ‘droppen’ in een melkbus in elf Utrechtse Rabobank-filialen. Enkele tientallen acts, variërend van gitaarbandjes tot hiphoppers van jong tot oud, gaven gehoor aan de ‘Drop je demo’-actie van Dutch Delight. Uncle Frankle wist het meest te verrassen.
“Rabobank Utrecht sponsorde de events die Dutch Delight afgelopen jaar in Utrecht organiseerde.” De organisatrice van de nieuwste Drop je Demo-actie, Mariska Berrevoets, legt uit: “Als bekroning op de goede samenwerking leek het ons mooi nóg een toffe actie op te zetten voor opkomend talent, zo aan het begin van de zomer. Dat werd de Drop je demo-actie, die zeer succesvol is verlopen.”
Berrevoets noemt de actie een mooie manier voor Utrechtse bands om zich in de kijker te spelen: “We waren best verrast en tevreden over het aantal demo’s dat we binnenkregen. Veel bands waren ook bijzonder fanatiek.” Dutch Delight selecteerde de demo’s, die kwalificaties meekregen van ‘mwah’ tot ‘goed’. De jonge gitaarband Uncle Frankle kwam als beste uit de melkbus en mocht optreden in dB’s. Berrevoets over de winnende demo: “Die viel echt op. De demo is van verrassend goede kwaliteit, zeker voor zulke jonge muzikanten.”
Dat niet ieder (beginnend) bandje uit de Utrechtse muziekscene zich goed weet te presenteren blijkt uit de vele demo’s waar geen contactgegevens bij zaten. Er waren zelfs schijfjes die het niet eens deden. “De inzendingen waren van alle niveaus, maar er zat genoeg moois tussen. De actie is voor ons zeker geslaagd!”, besluit Berrevoets.
Er is weer een stapel nieuwe namen bevestigd voor Lowlands 2008, met daaronder twee Utrechtse gitaarbands: The Girls en GEM. Hoewel de geruchten over beide bands al geruime tijd de rondte deden, werd het pas vandaag officieel bekendgemaakt.
Het is eind april; donderdagavond, Club 3VOOR12/Utrecht is net afgelopen. Backstage kan de zieke GEM-frontman Maurits Westerik toch een glimlach niet verbergen wanneer zijn bandmaten wordt gevraagd naar Lowlands. Met een sterk derde album ‘NEW’ en hitsingle ‘Look’ op zak had het ook raar moeten lopen, wilde de band dit jaar niet voor de tweede keer op het festivalaffiche prijken. Vorige keer als winnaar van een Essent Award, ditmaal op eigen kracht.
Naast GEM speelt ook The Girls deze zomer op het festival. Ook over deze band, die het afgelopen jaar flink aan de weg timmerde, werd in de wandelgangen al maandenlang gefluisterd dat ze er bij zouden zitten. De twee gitaarbands zijn niet de enige Utrechtse acts op Lowlands. Vorig jaar stonden C-Mon & Kypski, Marike Jager en Boemklatsch op het programma. Laatstgenoemde dj-collectief is er ook dit jaar weer bij.
Lowlands vindt dit jaar plaats op 15, 16 en 17 augustus, in Biddinghuizen.
In juni verschijnt ‘All Dressed Up and Nowhere to Go’, de debuut-EP van de Utrechtse singersongwriter Lukas Batteau. Maar nog voordat het schijfje daadwerkelijk naar de perserij ging, vertrok Batteau voor een maand naar de Verenigde Staten. Op vakantie, maar meteen ook voor enkele optredens. New York en Washington werden aangedaan. Bij terugkomst stuurde hij de foto’s naar 3VOOR12/Utrecht.
“Het was een hectische periode”, blikt Batteau terug. “Ik heb een aantal shows gedaan, waaronder een in Washington. Dat was een soort restaurant/bar, de Austin Grill, waar opeens bleek dat ik drie sets van 45 minuten moest spelen.” Geen makkelijke opgave voor iemand met nog maar weinig materiaal: “Aan het einde had ik een paar liedjes al een keer gespeeld, maar de mensen wisselden elkaar af, dus niemand had het door.” Tijdens, maar vooral na dat optreden wordt Batteau - die zelf half-Amerikaans is - duidelijk dat Amerikanen heel gemakkelijk contact maken. Bijvoorbeeld met de basketbal-fan, die alleen voor Batteau’s cover van The Smashing Pumpkins zijn blik van het televisiescherm afwendt, of de nachtverpleegsters, die zich op hun enige vrije avond direct naast het podium nestelen. “Ze komen maar al te graag een praatje met je maken.”
In New York blijkt het een totaal ander verhaal: “In de kroegen daar spelen elke dag drie of vier bands, de mensen worden erg verwend. Toen ik rond een uur of zeven bij Kenny’s Castaways binnenkwam, stond er al een band te spelen. Tenminste, ik vermoedde dat het een soundcheck was, gezien het spel en de lege zaal.” Bleek dat het kwartet al vijf uur lang aan het spelen was. “Drie van de vier waren dan ook knetter high van de heroïne. Eentje kwam met het elastiekje nog om z’n arm uit de wc lopen.”
Een uur later is de zaal al wat voller en in de pizzeria na afloop, komt er een heuse talent scout op Batteau afgestapt: “Daarover later meer”, lacht de Utrechter. Misschien wel het mooiste optreden van de minitour in de Verenigde Staten, vindt Batteau het optreden in de überhippe zaal The Livingroom in New York. “Ooit speelde daar Jeff Buckley, en iets meer dan een maand voor mij speelde Norah Jones er nog. Als je tegen mensen in New York zegt dat je in The Livingroom moet spelen, geloven ze je eerst echt niet.”
De trip overzees beviel aan beide kanten, vandaar dat er nu al plannen zijn in januari 2009 terug te keren. “Twee van de drie zalen hebben me teruggevraagd en dan wil ik ook wel meer optreden.” Allemaal leuk en aardig, nu eerst die - vertraagde - EP maar eens uitbrengen. ‘All Dressed Up and Nowhere to Go’ werd na enkele huis-, tuin- en keukenpogingen opgenomen bij Maarten Besselings The Green Motel studio en ligt op moment van schrijven bij de perserij.
Festival aan de Werf is alweer een week aan de gang; dat betekent een week lang van alles te zien op de Neude. Een week lang veel van dezelfde mensen tegenkomen op het plein of aan de bar, maar bovenal veel - en soms zeer fijne - muziek. Zo ook op de maandagavond met optredens van Shane Shu en Lucky Fonz III. Een groep popfotografiecursisten gingen eropaf en leverde enkele mooie plaatjes aan 3VOOR12/Utrecht.
Hoe maak je een goed belichte foto van een muziekoptreden? Waar moet je op letten tijdens het fotograferen van een concert? Hoe kun je je camera het beste instellen? Welke apparatuur kun je het beste gebruiken?
Allemaal vragen waarop oud-3VOOR12/Utrecht fotografie-coordinator Anna van Kooij antwoord geeft aan de cursisten van haar workshop Popfotografie bij het Parnassos Cultuurcentrum. Opdracht voor de cursisten: Festival aan de Werf, de maandagavond om precies te zijn. Een Amsterdams avondje met Shane Shu en Lucky Fonz III.
Hieronder een selectie van de foto’s die de cursisten maandagavond wisten te schieten.
Shane Shu & Lucky Fonz III
Gezien: Neude, maandag 26 mei 2008
Erny Green (Ernst Grevink) is zo’n typische sympathieke oude rot die nog muziek maakt simpelweg omdat dat hetgene is dat hij het liefste doet en beste kan. Niet om geld mee te verdienen, maar omdat hij het leuk vindt. Die oprechte en pure instelling is niet alleen terug te vinden in de tour met de tijdelijke Joy Division tributeband Closer To Curtis, maar ook terug te horen op ‘Heartland Revisited’, de cd die eerder dit jaar al het licht zag. De voormalige Polgate-zanger sleept mee in dertien sfeervolle, slepende, maar ook wat opwekkendere liedjes uit de afgelopen vijftien jaar, vergezeld door zijn typerende donkere stem.
Dat Green, die ooit begon als straatmuzikant, al langere tijd meedraait als liedjesschrijver en zanger, is bekend, maar is ook merkbaar terug te horen aan het gemak waarmee hij de liedjes voorgeschotelt. Live, maar nu ook op het schijfje. Het is een vrij naakte plaat; af en toe komt er wel achtergrondzang bij, of strijkers, maar de stem van Green blijft op elk moment in het middelpunt.
De teksten brengt hij enigszins vergelijkbaar met de manier waarop Bob Dylan zo nu en dan nog wel eens een verhaaltje wil vertellen in een wat rustiger liedje. De schrijfsels gaan zoals het een overzichtswerk betaamt over uiteenlopende zaken; van liefde(-sverdriet) tot en met drank. Zinnen als ‘I drink myself to sleep’ (‘Falling Free’) en ‘Let me have my liquor when I party in the rain’ (‘Section 29’) komen voorbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Waar het bij veel jonge bandjes als stoerdoenerij afgedaan zou kunnen worden, geloof je het van Green met een straatartiestverleden in Europa, Midden-Amerika en de Verenigde Staten onmiddellijk.
De manier van zingen is een gemoedelijke wijze, geen rare haken of ogen. Gelukkig, want dat zou slechts afleiden van de liedjes die stuk voor stuk goed in het gehoor liggen. Daarentegen zou iets meer afwisseling van geluid de aandacht nog beter vast hebben kunnen houden. Het geluid klinkt zo nu dan nog wat vlak.
Daarnaast zijn er kleine dingetjes, zoals het geluid aan het einde van het oh zo fijne ‘On the Beach’, dat rustig uit lijkt te faden, maar dan toch opeens weg is. Bedoeld of niet, het doet slordig aan. Net als overigens de tikfout in het websiteadres achterop de albumhoes. Het feit dat dit soort details aangestipt worden als minpunten, geeft al aan dat er op de muziek zelf niet veel aan te merken valt.
De liedjes op ‘Heartland Revisited’ zijn voldoende afwisselend. Green had dan ook genoeg te kiezen uit materiaal van de afgelopen vijftien jaar. De zanger kan zowel uit de weg met uptempo liedjes als ‘Welcome to the Goldmine’, ‘What Have You Got in Return’ en ‘The Well’ (dat sterk doet denken aan mede-Utrechters This Leo Sunrise, of waarschijnlijker: andersom) als rustigere werken als ‘Silverlake ‘91’, ‘Cindy (Mr. Neel’s Dance)’ en afsluiter ‘Big Boy Cry’ als het luchtige ‘On the Beach’ dat qua tempo er ongeveer tussenin hangt.
Al met al mag Erny Green en daarmee Utrecht trots zijn op een fraaie verzameling fijne, intrigerende liedjes. Hij zingt zelf: “I’m too old for rock ’n roll, I’m ready for the blues’. Kom maar op met die blues dan, dat hij het kan, bewijst ‘Heartland Revisited’.
Op 15 mei was het de tiende verjaardag van VPRO’s 3VOOR12. In de Tivoli werd door 3VOOR12/Utrecht een feest gegeven met een Blue Grass Boogiemen revu met de Gasoline Brothers, Marike Jager, Jerry Goossens, Michiel Flamman (Solo), Joris Linssen (Ome Cor) en C-Mon & Kypski. Matthijs van der Ven liep backstage en op het podium rond met een camera en maakte een tweedelige videoreportage.
Deel 1
Deel 2
15 mei stond in het teken van 10 JAAR 3VOOR12. Maar ook Loney, Dear stond op het avondprogramma van Tivoli. De vraag een liedje te spelen aan de gracht, hoefde zanger Emil Svanängen ’s middags niet eens helemaal uit te horen, de gitaar was er zo bijgepakt en de sessie kon meteen beginnen. Het werden twee liedjes. Bekijk nu de video van de ‘grachtsessie’ met Loney, Dear.
Het werd de voetbalwedstrijd van het jaar genoemd. De getrainde maar nog altijd onervaren 3VOOR12/Utrecht-medewerkers tegenover een All Star team van Utrechtse Muzikanten. Het was met 28 graden stikheet, ontzettend gezellig en er werden nog mooie doelpunten gescoord ook. Muzikanten als Michiel Flamman, Simon Akkermans, Pax, Kyteman, Mr Love and The Stallions en The Girls ook eens op een kunstgrasveld zien hobbelen in plaats van op een podium? Bekijk dan nu snel de video.
FC3VOOR12/Utrecht - Utrechtse Muzikanten All Stars
Met: Michiel Flamman (Solo), Simon Akkermans (C-Mon & Kypski), The Girls, Mr Love and the Stallions, Attactic, Mike Mago, Kyteman, Pax, Ilco Slikker, perCeptie, e.a.
Gezien: zaterdag 10 mei, SV Kampon
Terwijl liefhebbers wachten op nieuw werk, is Lilian Hak bezig met haar eigen electronica avond onder de naam ‘STITCH’, die ze samen met de Amsterdamse zangeres Sophie Zeyl organiseert. Op 8 mei in de EKKO vindt de avond voor het eerst in Utrecht plaats: “Alleen vrouwelijke performances, dat kom je nog heel weinig tegen in clubs.”
Hak legt uit waarom STITCH er gekomen is: “Wij vonden dat het wel eens tijd werd speciaal aandacht te besteden aan vrouwelijke artiesten. Meestal zijn mannen op avonden als deze - dj’s, bands, visuals - toch oververtegenwoordigd, hoewel vrouwen wel steeds meer in the picture komen. Er lopen heel veel vrouwelijke creatievelingen rond met allerlei leuke initiatieven. Talent genoeg, we krijgen ook steeds meer reacties op STITCH, vrouwen die graag willen aansluiten en mee willen doen.” Een nieuwe golf van feminisme wil de Utrechtse het niet noemen: “We vinden het gewoon heel leuk en veel mannen – en programmeurs - reageren er trouwens ook goed op.” Mannen mogen overigens wel gewoon komen kijken, lacht Hak: “Tuurlijk, heel graag zelfs. Het gaat erom dat de uitvoerenden vrouw zijn en iets met electronica doen, in de breedste zin.”
Stitch is niet begonnen als reactie op een tekort aan leuke avonden voor Hak zelf. “Sophie mailde me met het idee dubbeloptredens aan te gaan bieden aan podia.” Toen ze elkaar hadden ontmoet, ontstond het plan om in plaats daarvan een thema-avond te organiseren. “Een clubavond, die we in meerdere podia kunnen organiseren.” Wat Hak persoonlijk betreft, is dit eigenlijk haar ideale feestje: “Met name ook door de combi van live muziek en club, met daarnaast ruimte voor fashion of visuals. Een goeie avond bestaat voor mij uit luisteren naar live muziek, maar daarnaast ook lekker dansen.”
Nu, achteraf, is Hak zich wel gaan afvragen of er wel zoveel leuke clubavonden zijn: “Er zijn veel dingen die al lang lopen, die zijn ook wel leuk, maar blijven maar doorgaan. Ik heb helemaal geen commentaar op die avonden, integendeel zelfs.” Hak vindt het dus leuk om na te denken over wat zij daar zelf zou neerzetten. “Ik wil ook wel meer internationale dingen tijdens Stitch laten spelen, maar laten we eerst maar eens zien hoe het loopt.”
De Stitch-avonden worden rustig opgebouwd naar een hoogtepunt: “We beginnen met live-acts en werken dan naar dj’s toe.” De naam van de avond komt wel van Haks nummer ‘Stitch My Name’ af, maar het was niet de Utrechtse zelf die ermee op de proppen kwam. “Sophie vroeg: ‘waarom niet Stitch?’ en ik vond het lekker klinken, dus inderdaad, waarom niet?”
Net als in Studio 80 staat ook in de EKKO als grote naam DJ Isis geboekt. Zelf speelt Hak ook in Utrecht, met een solo live-set onder de naam KaH. STITCH betrekt ook modeontwerpers bij de avonden. “Ontwerpers die het leuk vinden om iets te verkopen. Accesoires, t-shirts, sjaaltjes, enzovoorts. In EKKO hebben we De Katoenfabriek.nl, Lastplak en Lilith, Ravings Of A Mad Woman erbij.” Allemaal Utrechtse bedrijfjes, die een creatieve bijdrage gaan leveren, aldus Hak. “De katoenfabriek.nl gaat bijvoorbeeld t-shirts oppimpen. Je kunt ter plekke het t-shirt dat je aan hebt, laten customizen door middel van zeefdrukken. Het moet een leuke avond worden.”
Een jaar geleden was er bijna dezelfde situatie, afgezien van de locatie. Toen bij Westerik thuis, nu in café Broers. De gesprekken gaan ook bijna over dezelfde dingen, met het verschil dat toen de halve band net was opgestapt en nu het nieuwe album ‘New’ net uit is gekomen. Een jaar geleden sprak Maurits Westerik, zanger/gitarist van GEM, vol vertrouwen met 3VOOR12/Utrecht over dat wat komen zou, nu is hij trots op het eindresultaat.
De liedjes worden persoonlijker, beloofde Westerik vorig jaar, dat is uitgekomen: “De onderwerpen waar ik over schrijf, benader ik veel meer vanuit mijzelf. Hoe mijn visie was op andere mensen, mijn omgeving en met betrekking op het nieuws, allemaal dingen die mij bezig houden. In die zin komen de teksten meer uit mijn eigen leven.”
Een liedjesschrijver met een boodschap is Westerik desondanks nooit geweest. De teksten op de eerste twee albums, ‘Tell Me What’s New’ en ‘Escapades’ zijn veel meer beschrijvend. Over situaties op zich en over tijd en vergankelijkheid, het wegstromen van gevoelens. Nu schrijft hij meer over hoe hij zich zelf daarbij voelt. Ook op New is hij echter in dat opzicht geen tweede Bob Dylan geworden. “Meer vanuit de ik-persoon naar de buitenwereld. Op weg naar het album merkte ik ook dat het goed voelde om op deze manier te schrijven.”
‘Take a look at me now’, een zin uit de albumopener en eerste single ‘Look’, is goed voorbeeld van Westeriks nieuwe manier van schrijven. “Die tekst ontstond op een gegeven moment. Ik was trots op waar we met GEM waren. In die zin mag je ook wel gewoon een keer wat zelfverzekerder zijn; genieten van wat je doet.” Daarmee zegt Westerik dus eigenlijk dat hij voorheen minder zeker van zijn zaak was, twijfelde aan wat hij deed. “Ik was toen ook veel jonger dan ik nu ben, dan komt het harder op je af. Je moet nog veel ontdekken en dat moet ik nog steeds, maar ik weet wel meer wat ik wil en waar ik sta.”
Naast zelfverzekerder, of misschien dankzij, is Westerik ook merkbaar een rustiger persoon geworden. Daar is de zanger zelf ook blij mee: “Ik kan dingen beter een plek geven en weet beter wat wel of niet goed voor me is.” Niet dat hij voorheen nu zoveel wilde dingen deed, zelf spreekt hij vooral van naïviteit: “Op zoek naar liefde en zekerheid.” Door de nummers op New sijpelt het enthousiasme, niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel gezien. ‘She Said Oh Oh Oh, I Said Yeah Yeah Yeah’ is volgens de zanger dan ook niet zozeer een liedje over seks als wel het goede gevoel dat erachter schuilt. “Het is meer het enthousiasme en de energie die uit die zin springt. Het gevoel van ‘we gaan ervoor’, dat is ook wat je bij ‘Gimme’ hoort en bij ‘Look’ en het ‘Way to go’ in ‘Blisters’”, vertelt Westerik half zingend. “Dat het nu meer met seks gerelateerd wordt, vind ik zeker geen nadeel.”
In het nummer ‘Blisters’, komt na de tekst ‘Way to go’ het vervolg ‘the pressure is on’. De druk zal voor dit album dan ongetwijfeld ook flink op de ketel hebben gestaan, na alle veranderingen binnen de band moest dit toch echt hét album worden, lijkt het. “We waren natuurlijk omringd door vraagtekens na het vertrek van Bas en Ilco”, legt Westerik uit. Hoewel ze naar de buitenwereld al snel weer het gevoel uitstraalden dat ze zeker van hun zaak waren en er tegenaan gingen, blijken er toch ook binnen de band momenten van twijfel te zijn geweest: “Het was ook best wel spannend en afwachten wat het zou gaan worden, maar die druk voelde ik helemaal niet van buitenaf. Meer vanuit onszelf. Daar gaat het liedje over; dat je soms keihard moet werken, dat dingen tegenvallen, drempels hoger liggen dan je dacht, maar dat je ondanks de druk er alleen maar beter van kunt worden. Je wordt er scherper door. Als dat allemaal niet was gebeurd, hadden we niet zo’n plaat gemaakt.”
“De druk leggen we onszelf op. We waren zó gefocust, hadden nog zoveel ideeën en zoveel wegen te bewandelen, om beter te worden.” Het lijkt er dus op dat zijn hoopvolle gedachten van een jaar geleden uit zijn gekomen in het afgelopen jaar. Dat de band deze keer niet snel de studio in is gedoken, maar uitgebreid de tijd heeft genomen voor het schrijven van liedjes en het oefenen daarvan, noemt Westerik het beste dat hij ooit heeft gedaan: “Het voelt nu bij ons vier heel goed dat we een jaar rustig aan hebben gedaan qua optredens en achter de schermen het wiel opnieuw hebben geprobeerd uit te vinden. We hebben elkaar als liedjesschrijvers uitgedaagd, dat was een hele goede zet.” Het voelt, nu het allemaal weer gaat beginnen, dan ook echt weer nieuw voor het viertal. “We hebben nu meer energie dan ooit.”
Deze week rijdt geen taxi, maar wel een personenauto via Berlijn door Tsjechie. Met daarin twee taxichauffeurs die op sabbatical zijn; Just Posthumus en Joost Oskamp hebben een week vol optredens gepland staan. Niet als Taxi to the ocean, waarin Posthumus de zanger is en Oskamp de bassist, maar voor het soloproject van laatstgenoemde, onder de naam Joosk. Posthumus gaat vooral mee om te bassen en Oskamp te begeleiden met achtergrondzang.
Als voorprogramma van de Tsjechische band Wotienke, speelt Joosk vijf shows in het voor hem niet onbekende land. Als Taxi werd Oost-Europa al vaak aangedaan. Eerst werd op maandag - de dag van vertrek uit Nederland - nog Berlijn aangedaan, waar ze een radio-optreden en -interview deden en een eigen show in een Berlijns café speelden. Vanaf vandaag staat Tsjechie op de kaart. Joosk - oftewel Oskamp - legt uit waarom: “Wotienke heb ik leren kennen tijdens een festival in Tsjechie. Een paar weken geleden opende ik voor haar in Haarlem. Aan het einde van de show bleken ze erg enthousiast en hebben we afgesproken dat ik ook in hun land wat shows zou openen.”
In Tsjechië gaat het duo niet alleen Joosk-liedjes spelen, maar ook wat Taxi-materiaal, dan wel met Posthumus als zanger overigens, vertelt Oskamp: “Het wordt een soort mengelmoes. Dat is ook wel fijn voor de mensen daar, horen ze in ieder geval iets dat ze kennen.” Maar het zwaartepunt ligt op de Joosk-liedjes. “Ik wil veel meters maken als Joosk, zoveel mogelijk spelen. Ik heb touren altijd al leuk gevonden. Het is te gek om nu met Just door Europa te gaan. De volgende keer ga ik misschien wel met iemand anders.”
De laatste show van de minitour is in Brno, wat voor Taxi altijd als een soort thuisbasis heeft gediend. “Daar verwacht ik ook wel bekenden en vrienden in het publiek te zien.” Daarna roept het werk in Nederland weer. Toch wil Oskamp na de zomer wel weer richting het Oosten. Nog niet met een band, die moet pas na het opnemen van een album komen: “Ik heb geen zin om compromissen te sluiten, wat je met een band toch al vaak doet. Daarnaast is het goed - zie Racoon - liedjes in hun puurste vorm op te nemen.”
Houd 3VOOR12/Utrecht in de gaten voor een exclusief tourverslag van Joost en Just.